W znajdującym się przed matrycą filtrze Bayera

W matrycach światłoczułych z filtrem Bayera kluczowe jest właśnie to, że mikrofiltrów zielonych jest dwa razy więcej niż czerwonych i niebieskich. Typowy układ Bayera to powtarzający się blok 2×2 piksele: G – R w pierwszym rzędzie oraz B – G w drugim. Czyli w każdym takim kwadracie są dwa zielone, jeden czerwony i jeden niebieski filtr. Ten nadmiar zielonego nie jest przypadkowy. Ludzkie oko jest najbardziej czułe na luminancję, a ta w dużym uproszczeniu najmocniej „opiera się” na kanale zielonym. Dlatego, żeby uzyskać lepszą szczegółowość obrazu, więcej informacji o jasności i mniejsze szumy, producenci stosują właśnie taki rozkład filtrów. W praktyce oznacza to, że podczas demosaikowania (interpolacji kolorów z matrycy Bayera) algorytmy mają więcej danych z kanału zielonego, co poprawia ostrość konturów i odwzorowanie detali, szczególnie w fotografii krajobrazowej, architekturze czy produktowej. Moim zdaniem warto to kojarzyć też z tym, że wiele aparatów w podglądzie ostrości i w systemach autofocusu mocno „polega” właśnie na informacji luminancyjnej, czyli w uproszczeniu na tym, co w dużej mierze daje kanał zielony. To też jest powód, dla którego na wysokich czułościach ISO szum w kanale zielonym zwykle wygląda trochę łagodniej niż w czerwonym i niebieskim. W dobrych praktykach branżowych przy analizie RAW-ów i profilowaniu aparatów zawsze zakłada się klasyczny wzór Bayera RGGB z przewagą zielonego, chyba że mamy do czynienia z innym typem matrycy, np. X-Trans czy Foveon, które są specjalnie oznaczane jako odstępstwo od standardu.