Do uzyskania efektu głębi ostrości większej niż wynika z maksymalnej liczby przysłony obiektywu należy zastosować

W tym pytaniu chodzi dokładnie o sytuację, kiedy fizyczne ograniczenia obiektywu (maksymalna liczba przysłony, czyli np. f/22) nie wystarczają, żeby uzyskać tak dużą głębię ostrości, jakiej potrzebujemy. Wtedy wchodzi do gry technika focus stacking. Polega ona na wykonaniu serii zdjęć tego samego kadru, ale z ostrością ustawioną na różne odległości – raz bliżej, raz dalej, aż „przeskanujesz” ostrością cały interesujący zakres planu. Później, w programie graficznym, łączy się te fotografie w jedno ujęcie, wybierając z każdego zdjęcia tylko ostre fragmenty. W efekcie powstaje obraz o głębi ostrości znacznie większej, niż byłaby możliwa do uzyskania jednym strzałem, nawet przy bardzo domkniętej przysłonie. W praktyce focus stacking jest standardem w makrofotografii (np. owady, biżuteria, zegarki), w zdjęciach produktowych, a coraz częściej też w krajobrazach, gdy chcemy mieć jednocześnie idealnie ostry pierwszy plan i odległe góry. Co ważne, technika ta minimalizuje też problemy z dyfrakcją, która pojawia się przy ekstremalnym domykaniu przysłony – zamiast iść w f/32 i tracić na ostrości globalnej, fotografowie robią serię zdjęć na tzw. słodkim punkcie obiektywu (np. f/8–f/11) i składają je w postprodukcji. Z mojego doświadczenia focus stacking to po prostu jedno z kluczowych narzędzi nowoczesnej fotografii technicznej: wymaga statywu, stabilnej sceny i precyzyjnego ustawiania ostrości, ale daje efekty, których nie da się osiągnąć samymi ustawieniami aparatu.