Wykonując zdjęcie modela w pełnym planie obiektywem o ogniskowej 200 mm w celu maksymalnego rozmycia tła należy ustawić przysłonę o wartości

Wybranie przysłony f/2,8 przy ogniskowej 200 mm to klasyczne, podręcznikowe podejście do uzyskania możliwie najmniejszej głębi ostrości i mocno rozmytego tła. Im mniejsza liczba przysłony (czyli większy fizycznie otwór w obiektywie), tym płytsza głębia ostrości i tym bardziej odseparowany od tła będzie model. Przy pełnym planie i długiej ogniskowej 200 mm już sama ogniskowa mocno kompresuje perspektywę i wzmacnia efekt rozmycia, a otwarcie do f/2,8 jeszcze to rozmycie pogłębia. W praktyce oznacza to, że ostre będzie głównie to, co znajduje się w okolicach płaszczyzny ustawionej ostrości, a tło zamieni się w miękką plamę kolorów, często z ładnym bokeh. W fotografii portretowej, modowej czy reklamowej takie ustawienie jest bardzo często stosowane, bo pozwala skupić wzrok widza na sylwetce, pozach i ubraniu, a wszystko z tyłu robi się drugoplanowe. Standardem w branży jest łączenie długiej ogniskowej (85–200 mm) z możliwie jasnym obiektywem (f/1,4–f/2,8), właśnie po to, żeby model „wyskakiwał” z kadru. Trzeba tylko pamiętać, że przy f/2,8 głębia ostrości jest naprawdę mała, więc kluczowe jest precyzyjne ustawienie ostrości, najlepiej na okolice oczu lub mniej więcej środek postaci, w zależności od tego, jak bardzo blisko jesteś. Moim zdaniem to też świetne ćwiczenie na panowanie nad aparatem – uczysz się, jak pracować z małą głębią, jak kontrolować odległość od modela i od tła, oraz jak wykorzystywać tło jako miękki, abstrakcyjny kontekst zamiast dosłownej scenografii.