Techniki animacji ruchu obiektów 3D po ścieżce <b>nie obejmują</b> animowania

Prawidłowo, bo animacja ruchu obiektów 3D po ścieżce faktycznie nie obejmuje animowania obrazów rastrowych. W praktyce, gdy animujemy coś po ścieżce w środowiskach 3D – czy to postać, kamerę, czy nawet źródło światła – pracujemy na obiektach wektorowych, które mają określoną geometrię w przestrzeni 3D, a nie na bitmapach czy obrazkach rastrowych. Raster to po prostu siatka pikseli, więc jeśli mamy na przykład teksturę nakładaną na model, to jej położenie na modelu może się zmieniać, ale sam obraz rastrowy nie „porusza się” po ścieżce jak trójwymiarowy obiekt. Branżowe standardy, takie jak Autodesk Maya, Blender czy 3ds Max, wyraźnie rozdzielają pojęcia animacji obiektów geometrycznych (wektorowych) od operowania pojedynczymi bitmapami. Najczęściej obrazy rastrowe wykorzystuje się jako tekstury albo tła, które można ewentualnie przesuwać w UV, ale to zupełnie inna bajka niż animacja obiektu po ścieżce. Ciekawostka: niekiedy stosuje się animację tzw. sprite'ów 2D w grach, ale to już domena silników 2D lub symulacji 2.5D, nie klasycznych scen 3D. Moim zdaniem, jeśli ktoś myśli o profesjonalnej animacji 3D, powinien dobrze rozumieć tę różnicę, bo to wpływa na workflow i możliwości techniczne całego projektu. Dobrą praktyką jest zawsze rozdzielanie warstwy wizualnej (bitmapy, tekstury) od warstwy przestrzennej (geometria, trajektorie ruchu), bo to po prostu upraszcza zarządzanie sceną i pozwala korzystać z narzędzi stricte do animacji.