Głównym formatem archiwizacji używanym w studiach nagraniowych jest format

Format DSD (Direct Stream Digital) to, moim zdaniem, taka trochę złota karta w branży archiwizacji materiałów audio w studiach nagraniowych. Stosowany jest przede wszystkim tam, gdzie liczy się ekstremalna jakość i wierność zapisu, jak przy masteringu audiofilskim, archiwizacji nagrań orkiestrowych czy cyfrowym zabezpieczaniu oryginalnych taśm analogowych dla potomnych. To jest technologia, którą wykorzystuje się na przykład do archiwizacji wytwórni płytowych czy bibliotek muzycznych, bo pozwala uchwycić wszystkie niuanse dźwięku, dużo bardziej szczegółowo niż typowe PCM. Sam plik DSD zapisuje sygnał w formie 1-bitowego strumienia o bardzo wysokiej częstotliwości próbkowania (zazwyczaj 2,8224 MHz albo nawet więcej), co daje niesamowitą rozdzielczość, choć i spore pliki. W praktyce to oznacza, że przy odtwarzaniu takich nagrań można usłyszeć detale, których często brakuje nawet w najlepszym PCM 24/192. W studiach stosuje się DSD także dlatego, że jest mniej podatny na pewne błędy konwersji i pozwala zachować materiał w formie najbliższej oryginałowi, nawet gdy później zostanie przetworzony do innych formatów roboczych. Nie jest to może najwygodniejszy format do codziennej pracy montażowej, ale do archiwum — nie ma, moim zdaniem, lepszego.