Który rysunek wskazuje na wykorzystanie siatki w programie Adobe Illustrator przy tworzeniu wypełnienia?

Poprawnie wskazujesz rysunek 3 – to właśnie przykład wypełnienia siatką (Gradient Mesh) w Adobe Illustratorze. Widać tam nieregularne przejścia tonalne, jakby ktoś „wpuścił” kilka różnych odcieni żółci i zieleni w różne miejsca obiektu, a nie tylko od lewej do prawej czy od środka na zewnątrz. Na tym polega siatka: obiekt ma wewnątrz podział na węzły (punkty siatki), a każdy punkt może mieć własny kolor. Illustrator interpoluje kolory pomiędzy węzłami, tworząc bardzo płynne, organiczne przejścia. Z mojego doświadczenia narzędzie Gradient Mesh jest standardem przy ilustracjach realistycznych: np. modelowanie światła na owocach, ubraniach, ikonach 3D, a nawet przy tworzeniu pseudo-fotorealistycznych twarzy w wektorze. Fachowo mówi się, że siatka pozwala symulować cieniowanie znane z grafiki rastrowej, ale wciąż w pełni wektorowo, więc bez utraty jakości przy powiększaniu. W odróżnieniu od zwykłego gradientu liniowego czy radialnego, możesz tu kontrolować światło punktowo: dodajesz węzeł tam, gdzie chcesz refleks lub cień, przypisujesz kolor i kształtujesz krzywe Béziera siatki, żeby dopasować kierunek przejść tonalnych do formy obiektu. Branżową dobrą praktyką jest zaczynać od prostego kształtu z podstawowym kolorem, dopiero potem dodawać kolejne linie siatki, a nie robić z niej „pajęczyny” od razu, bo wtedy edycja staje się koszmarem. W workflow DTP i ilustracji wektorowej siatka jest świetnym kompromisem między kontrolą nad kolorem a zachowaniem pliku w formacie czysto wektorowym, np. w AI, EPS czy PDF/X do druku.