W którym formacie graficznym należy zapisać wektorowy logotyp, aby zachować możliwość jego skalowania bez utraty jakości oraz zapewnić osadzanie w dowolnych programach wektorowych?

Poprawnie wskazany został format EPS i to jest dokładnie to, czego się oczekuje przy profesjonalnym zapisie logotypu wektorowego. EPS (Encapsulated PostScript) to klasyczny format wymiany plików między różnymi programami do grafiki wektorowej i składu DTP. Kluczowa sprawa: logotyp zapisany jako EPS zachowuje swoją wektorową postać, czyli zbudowany jest z krzywych i obiektów matematycznych, a nie z pikseli. Dzięki temu można go skalować od kilku milimetrów na długopisie aż po kilkumetrowy baner bez najmniejszej utraty ostrości czy jakości krawędzi. To jest standardowa praktyka w drukarniach i studiach graficznych – jeśli proszą o logo do druku, bardzo często pada hasło: „wyślij EPS albo PDF wektorowy”. W EPS można osadzać czcionki (lub zamieniać je na krzywe), ustawiać przestrzeń barwną CMYK lub Pantone, co ma ogromne znaczenie przy identyfikacji wizualnej firmy. Z mojego doświadczenia, jeśli logo ma trafić do wielu różnych wykonawców (drukarnia, agencja, producent gadżetów, dom mediowy), EPS daje największą szansę, że otworzą go w swoim oprogramowaniu bez problemu – czy to w CorelDRAW, Illustratorze, czy jakimś starszym RIP-ie w drukarni. W przeciwieństwie do formatów rastrowych, EPS zachowuje prawdziwą wektorowość, a nie tylko „ładny obrazek”. Warto też wiedzieć, że chociaż nowszym standardem stał się często PDF, to EPS nadal jest traktowany jako bardzo bezpieczny i uniwersalny format wymiany dla logotypów, zwłaszcza w środowisku poligraficznym. Dobrą praktyką jest posiadanie logotypu jednocześnie w kilku formatach: EPS do druku i składu, SVG do internetu oraz ewentualnie PNG do szybkiego podglądu i użycia w prezentacjach. Jednak to właśnie EPS spełnia wprost oba warunki z pytania: pełna skalowalność bez utraty jakości i możliwość osadzania w praktycznie każdym programie wektorowym.