Wraz ze wzrostem stopnia kompresji digitalizowanego materiału dźwiękowego

Wybrałeś właściwą odpowiedź, bo rzeczywiście – im wyższy stopień kompresji stosujemy na materiale dźwiękowym, tym bardziej pogarsza się jego jakość. To jest taki typowy kompromis, z którym każdy kto pracuje z dźwiękiem musi się liczyć. Kompresja – szczególnie ta stratna, jak w formatach MP3, AAC czy OGG – polega na usuwaniu części informacji dźwiękowych, które uznawane są za mniej istotne dla ucha ludzkiego. Jednak w praktyce, jeśli mocno „przyciskasz” bitrate, to zaczynają pojawiać się artefakty, szumy albo dźwięk staje się taki „płaski” i mniej wyrazisty. Z mojego doświadczenia, różnicę da się usłyszeć już przy słuchaniu muzyki na lepszych słuchawkach albo głośnikach – nagle brakuje przestrzeni czy detali. Dlatego w profesjonalnych studiach używa się formatów bezstratnych, jak WAV czy FLAC, żeby zachować pełną jakość. Oczywiście, kompresja ma sens, jeśli chodzi o oszczędność miejsca na dysku czy szybki transfer w sieci, ale zawsze trzeba pamiętać, że coś za coś. W praktyce branżowej standardem jest dobieranie takiego stopnia kompresji, żeby znaleźć złoty środek między jakością a wielkością pliku – np. dla streamingu muzyki często stosuje się 128–320 kbps, chociaż już dla archiwum czy masteringu lepiej używać plików bez kompresji. Jeżeli zależy nam na najwyższej jakości, to im mniej kompresji, tym lepiej dla końcowego brzmienia.