Stosując metodę mikrofonowania AB <b>nie ma możliwości</b>

Metoda mikrofonowania AB polega na rozmieszczeniu dwóch mikrofonów o charakterystyce dookólnej w pewnej odległości od siebie, zwykle co najmniej 40-60 cm, czasem nawet więcej. Dzięki temu uzyskujemy szeroką bazę stereofoniczną, co jest świetne do nagrywania zespołów, orkiestr czy dużych przestrzeni, bo daje naturalne poczucie przestrzeni i realizmu. Jednak skutkiem ubocznym takiego ustawienia jest to, że podczas próby monofonizacji, czyli zsumowania obu kanałów do jednego, pojawiają się poważne problemy fazowe. Te przesunięcia faz mogą prowadzić do nieprzyjemnych filtracji, zaniku niektórych częstotliwości czy zniekształcenia brzmienia. W praktyce oznacza to, że rejestracje AB praktycznie nie nadają się do zastosowań, gdzie monofonizacja jest wymagana albo często wykorzystywana (jak np. radio FM mono czy niektóre systemy nagłośnienia). Moim zdaniem, jeśli ktoś celuje w uniwersalność materiału audio, to AB może być nieco ryzykowne. Standardowo w branży profesjonalnej, jeśli przewidywana jest konieczność łączenia do mono, stosuje się techniki XY lub MS, bo oferują one znacznie lepszą zgodność fazową. Dodatkowo warto pamiętać, że metoda AB daje bardzo dobre wrażenie szerokości sceny i głębi, ale to zawsze kompromis między przestrzenią a spójnością fazową.