Rozmieszczenie na widowni dużej ilości głośników stosunkowo małej mocy jest metodą stosowaną

Rozmieszczenie dużej liczby głośników o stosunkowo małej mocy w pomieszczeniach o dużym pogłosie naturalnym to naprawdę sensowna i często stosowana metoda, szczególnie w branży estradowej czy instalacyjnej. Chodzi tu o to, żeby dźwięk docierał do każdego słuchacza możliwie bezpośrednio, z niewielkim opóźnieniem, zanim zleje się z falami odbitymi od ścian czy sufitu. Jeśli zamiast tego zainstalujemy jeden wielki, mocny zestaw głośników z przodu, większość dźwięku i tak dotrze do widza przez odbicia, a to tylko pogłębi zrozumiałość mowy i utrudni odbiór muzyki. Poprawne nagłośnienie takich przestrzeni – np. kościołów, hal widowiskowych czy zabytkowych sal koncertowych – polega właśnie na użyciu wielu głośników, często ustawionych strefowo i z odpowiednimi opóźnieniami (tzw. delay line). Dzięki temu można obniżyć poziom ciśnienia akustycznego generowanego przez pojedyncze źródło, a dźwięk jest bardziej kontrolowany i równomiernie rozmieszczony. Moim zdaniem to jest jedna z ważniejszych zasad w projektowaniu systemów nagłośnienia w trudnych akustycznie przestrzeniach. Takie rozwiązania są zgodne z normami branżowymi – ISO i AES ciągle podkreślają wagę precyzyjnego rozkładu źródeł dźwięku, szczególnie w środowiskach o wysokim pogłosie. Co ciekawe, w praktyce technicy bardzo często eksperymentują z układami rozproszonymi, żeby znaleźć możliwie najlepszy kompromis między głośnością a zrozumiałością mowy.