Jeżeli zachodzi konieczność użycia cyfrowego miksera do szybkiego zmiksowania dwóch ścieżek cyfrowych o różnych parametrach, to optymalną metodą jest użycie wejść

Gdy mamy do zmiksowania dwie ścieżki cyfrowe o różnych parametrach (np. inne próbkowanie, inna głębokość bitowa), najbardziej praktycznym rozwiązaniem jest doprowadzenie ich do miksera przez wejścia analogowe bez wcześniejszego konwertowania tych ścieżek. Po prostu przepuszczasz dwa sygnały przez przetworniki DAC w ich oryginalnych formatach, a potem podłączasz analogowo do miksera. Tak robi się często w studiach nagraniowych i na koncertach, gdy nie ma czasu na konfigurowanie konwersji cyfrowej, a sprzęt nie obsługuje automatycznej synchronizacji. Moim zdaniem to najprostsza droga, która pozwala uniknąć problemów z synchronizacją zegara, jittera czy niespodziewanych artefaktów przy konwersji „w locie”. W praktyce, jeśli próbujesz łączyć cyfrowe źródła o różnych parametrach przez wejścia cyfrowe miksera bez konwersji, to mikser po prostu „zgłupieje” albo, co gorsza, w ogóle nie przyjmie sygnału. Branżowe standardy, jak AES/EBU czy S/PDIF, wymagają zgodności parametrów, żeby sygnał cyfrowy był rozpoznany. W trybie analogowym tych problemów nie ma – wszystko, co wypuszczasz przez wyjście słuchawkowe lub liniowe, mikser po prostu obsłuży. Oczywiście, może dojść do lekkiej degradacji sygnału przez podwójne przetwarzanie (najpierw cyfrowo-analogowe, potem analogowo-cyfrowe w mikserze), ale w sytuacjach wymagających szybkości i niezawodności to się po prostu sprawdza. Nawet na riderach technicznych często jest taka uwaga: „jeśli różne formaty cyfrowe, miksować przez analog”.