Do synchronizacji rozbudowanych systemów, złożonych z wielu urządzeń cyfrowych, należy doprowadzić oddzielny sygnał do gniazda

WORD CLOCK to zdecydowanie kluczowy sygnał, jeśli chodzi o synchronizację wielu urządzeń cyfrowych, zwłaszcza w dużych systemach studyjnych czy broadcastowych. Ten standard jest typowym rozwiązaniem do uzgadniania zegara wszystkich urządzeń, zapewniając, że każde z nich próbkowanie dźwięku (albo wideo) wykonuje w tej samej chwili. Dzięki temu unika się zjawiska tzw. clock drift, czyli rozjazdów na poziomie próbek, a to z kolei pozwala uniknąć artefaktów dźwiękowych jak stuki czy trzaski. Sygnał WORD CLOCK zazwyczaj przesyła się specjalnym kablem BNC – to taki typowy koncentryk – i nie niesie on żadnych danych audio czy wideo, tylko właśnie impulsy zegarowe. W praktyce bardzo często spotyka się sytuacje, gdzie jest kilka interfejsów, konsolet czy rejestratorów i jeżeli choć jedno z nich nie jest zsynchronizowane, pojawiają się trudne do wyeliminowania problemy. Branżowe dobre praktyki mówią, by zawsze wyznaczać jedno urządzenie jako master clock, a reszta ma „nasłuchiwać” sygnału z jego wyjścia WORD CLOCK. Moim zdaniem, nawet przy mniejszych systemach, trzymanie się tej zasady po prostu ułatwia życie i pozwala uniknąć irytujących, losowych problemów. Warto też pamiętać, że WORD CLOCK jest niezależny od rodzaju przesyłanego sygnału – czy to audio przez AES/EBU, ADAT, czy TDIF – bo jego jedynym zadaniem jest synchronizacja czasowa całej infrastruktury.