Który z wymienionych cyfrowych standardów transmisji sygnału fonicznego wykorzystuje przewody ze złączami XLR?

Standard AES/EBU, czyli Audio Engineering Society/European Broadcasting Union, to taki cyfrowy protokół przesyłu sygnału audio, który naprawdę często wykorzystuje przewody symetryczne zakończone złączem XLR (przeważnie trzypinowym). W praktyce, w studiach nagraniowych czy na scenie, AES/EBU spotyka się praktycznie wszędzie tam, gdzie liczy się niezawodność i profesjonalna jakość dźwięku. Moim zdaniem to chyba najprostszy sposób na cyfrową transmisję audio na krótkich i średnich dystansach – zresztą XLR-y są bardzo wytrzymałe, przez co świetnie radzą sobie w trudnych warunkach scenicznych. Standard ten umożliwia przesyłanie dwóch kanałów audio (stereo) cyfrowo, bez strat jakości, na odległość nawet do 100 metrów na typowym kablu mikrofonowym o impedancji 110 Ohm. To, co ciekawe, AES/EBU pod względem elektrycznym opiera się na kodowaniu RS-422, więc sygnał jest odporny na zakłócenia – zupełnie inaczej niż typowy sygnał analogowy. Z mojego doświadczenia, w większych reżyserkach czy przy transmisjach live inżynierowie dźwięku wręcz wymagają użycia tego standardu, bo integruje się z istniejącą infrastrukturą XLR – nie trzeba zmieniać okablowania, wystarczy zadbać o odpowiednią impedancję. AES/EBU jest zgodny z profesjonalnymi interfejsami audio, mikserami czy rejestratorami, więc daje naprawdę szerokie możliwości. Warto zapamiętać, że mimo cyfrowej transmisji, fizyczna warstwa wygląda znajomo dla każdego, kto miał w rękach zwykłe kable XLR.