Który z podanych sygnałów posiada największą rozpiętość dynamiczną?

Największa rozpiętość dynamiczna (dynamic range) sygnału cyfrowego osiągana jest wtedy, gdy nagrywamy go jak najbliżej maksymalnego możliwego poziomu, czyli tuż pod tzw. 0 dBFS (Full Scale). Odpowiedź „nagranie z maksymalnym poziomem -0,3 dB” jest w tej sytuacji najbardziej poprawna, bo wykorzystuje niemal cały dostępny zakres sygnału, nie wchodząc jeszcze w obszar przesterowania. W praktyce właśnie taki zapas – drobne poniżej 0 dBFS – jest zalecany w profesjonalnych studiach nagraniowych, bo chroni przed przypadkowym clippingiem, a jednocześnie zapewnia optymalną jakość i najlepszy stosunek sygnału do szumu (SNR). Dla przykładu: jeśli nagrasz wokalistę z maksymalnym poziomem -12 dB, to 12 decybeli potencjalnego zakresu zostaje niewykorzystane, przez co wzrasta udział szumów tła i konwertera AD, co wprost zmniejsza rozpiętość dynamiczną nagrania. Moim zdaniem, takie korzystanie z pełnej skali sygnału to podstawa profesjonalnej realizacji dźwięku, czy to w radiu, czy przy masteringu muzyki. Warto pamiętać, że nawet renomowane urządzenia audio są tak projektowane, by najniższy możliwy poziom szumów osiągać przy silnym, ale nieprzesterowanym sygnale wejściowym. Zalecane standardy AES i EBU również sugerują trzymanie się możliwie wysokiego poziomu sygnału, z minimalnym marginesem bezpieczeństwa, właśnie na poziomie -0,3 lub -1 dBFS.