Największą zgodność ze standardem CD-Audio zapewni archiwizacja nagrań dźwiękowych w formie

Standard CD-Audio, czyli Compact Disc Digital Audio, od początku został zaprojektowany z bardzo precyzyjnymi parametrami: 44,1 kHz próbkowania i 16 bitów rozdzielczości na kanał, stereo. Te wartości nie są przypadkowe – zostały wybrane tak, aby umożliwić wierne odwzorowanie zakresu słyszalnego dla człowieka z minimalnymi zakłóceniami jakości. W praktyce każda próba archiwizacji nagrań przeznaczonych do zgodności z nośnikami CD powinna dokładnie trzymać się tego ustawienia. Nawet jeśli masz do dyspozycji sprzęt nagrywający dźwięk w wyższej rozdzielczości (np. 48 kHz, 24 bity), to i tak końcowy materiał na potrzeby audio CD musi przejść konwersję do 44,1 kHz/16 bitów. Moim zdaniem, jeśli zależy komuś na pełnej kompatybilności z odtwarzaczami i dobrych praktykach archiwizacyjnych, nie ma sensu trzymać plików w innym formacie niż dokładnie taki – żadnych MP3, żadnych innych częstotliwości czy głębokości bitowych. Warto pamiętać, że wiele archiwów cyfrowych i profesjonalnych studiów nagraniowych stosuje te parametry jako domyślny punkt odniesienia dla materiałów, które mają być dostępne szerokiej publiczności lub wydane na CD. Osobiście często spotykałem się z sytuacją, gdzie konwersja z innych formatów powodowała nieprzewidziane problemy z kompatybilnością. To taka trochę „złota zasada” w branży muzycznej.