Który z wymienionych standardów zapisu płyty CD pozwala na jednoczesny zapis danych binarnych oraz audio?

Standard E-CD, znany także jako Enhanced CD albo CD Extra, jest naprawdę ciekawym rozwiązaniem, bo pozwala na jednoczesne umieszczenie na jednej płycie zarówno ścieżek audio, jak i danych binarnych (np. teledysków, grafik, plików tekstowych, programów). Działa to w ten sposób, że płyta jest podzielona na dwie sesje – pierwsza zawiera tradycyjne ścieżki audio, które odtworzysz w każdym zwykłym odtwarzaczu CD-Audio, a druga sesja zawiera dane komputerowe widoczne po włożeniu krążka do komputera. Ten standard pojawił się głównie w latach 90., kiedy coraz częściej kupowało się płyty muzyczne z dodatkowymi multimedialnymi materiałami – na przykład, wkładasz CD do wieży, słuchasz muzyki, a jak wrzucisz do peceta, masz dostęp do tapet, klipów czy nawet prostych gier. Moim zdaniem to był taki fajny kierunek w czasach, gdy Internet nie był jeszcze tak powszechny i dawał dodatkową wartość użytkownikom. E-CD jest zgodny z normą Blue Book, która precyzuje, jak powinny być strukturyzowane dane na płycie, żeby nie było konfliktów między odtwarzaczami audio i komputerami. Branża muzyczna doceniła ten standard właśnie za uniwersalność i możliwość łączenia różnych rodzajów treści na jednym nośniku, co dla wydawców też było atrakcyjne. Sam pamiętam, że te płyty były często reklamowane jako „interaktywne” i czasem właśnie dzięki nim można było zobaczyć wywiad z artystą czy unikalne zdjęcia – niby prosta rzecz, ale swego czasu robiła wrażenie.