Kompresja sygnału cyfrowego do formatu bezstratnego oraz ponowna dekompresja do formatu wyjściowego spowoduje

Kompresja sygnału cyfrowego do formatu bezstratnego, a potem jego dekompresja, to proces, który – jeśli jest poprawnie przeprowadzony – daje sygnał dokładnie taki sam, jak oryginał. Chodzi tu o takie algorytmy jak FLAC, ALAC czy np. ZIP dla danych ogólnych. One zachowują każdą informację bit po bicie, nic nie ginie po drodze. Właśnie na tym polega różnica między kompresją bezstratną a stratną, gdzie ta druga (jak MP3 czy AAC) już bezpowrotnie usuwa część danych, żeby zmniejszyć plik. W standardach branżowych, przy archiwizacji dźwięku, zawsze zaleca się stosowanie formatów bezstratnych, jeśli chcemy mieć pewność, że po latach dostaniemy identyczny sygnał – to jest takie archiwalne „zero kompromisów”. No i jak się czasem zdarza komuś, że nieopatrznie przekonwertuje plik do stratnego i potem chce wrócić do oryginału, to już się nie da. Przy bezstratnym nie ma takich problemów, wszystko wraca do stanu wyjściowego. Moim zdaniem to ważne nie tylko dla purystów audiofilskich, ale po prostu dla każdego, kto pracuje z dźwiękiem poważniej, czy to w studiu, czy z materiałami historycznymi. Kompresja bezstratna jest jak sejf: zamykasz, otwierasz i zawsze masz wszystko co było – ani bit mniej, ani więcej.