Jakiej zmianie ulegnie rozmiar nieskompresowanego pliku dźwiękowego, po zmniejszeniu częstotliwości próbkowania z 96 kHz do 48 kHz oraz przy jednoczesnej redukcji rozdzielczości bitowej z 24 bitów do 16 bitów?

To właśnie jest prawidłowa odpowiedź, bo zmiana częstotliwości próbkowania z 96 kHz na 48 kHz oznacza, że ilość próbek na sekundę zmniejsza się dokładnie o połowę. Równocześnie redukcja rozdzielczości z 24 bitów do 16 bitów powoduje, że każda próbka waży mniej, konkretnie z 24 bitów (=3 bajty) do 16 bitów (=2 bajty), czyli też o 1/3 mniej. Mnożąc oba te czynniki redukcji: 2 (za częstotliwość) x 1,5 (za rozdzielczość) dostajemy 3-krotną redukcję rozmiaru pliku. To właśnie dlatego plik nieskompresowany, np. PCM WAV, po takiej konwersji będzie ważył trzy razy mniej. Praktycznie – gdy się pracuje z dużymi archiwami audio, taka optymalizacja jest często stosowana, szczególnie przy archiwizacji lub przesyłaniu plików przez sieć, gdzie niepotrzebna jest ekstremalna jakość 24/96, bo już 16/48 w zupełności wystarcza np. do emisji radiowej czy nagrań na płyty CD. Moim zdaniem, warto pamiętać o takich prostych przeliczeniach, bo to ułatwia życie przy masteringu czy codziennej pracy ze ścieżkami dźwiękowymi. No i nie ma tutaj żadnej magii – po prostu matematyka i technika idą w parze. W branży audio to wręcz podstawa, żeby umieć to szybko policzyć w głowie i nie zaskoczyć się potem zbyt dużymi lub za małymi plikami. Swoją drogą, większość profesjonalnych programów DAW (np. Pro Tools, Cubase) wyświetla te parametry na bieżąco i widać od razu, jak zmiany wpływają na rozmiar.