Który z wymienionych formatów należy wybrać jako docelowy podczas archiwizacji materiału dźwiękowego, aby otrzymać plik o zredukowanym rozmiarze, ale przy zachowaniu oryginalnej jakości dźwięku?

FLAC to naprawdę świetny wybór do archiwizacji dźwięku, bo łączy dwie rzeczy, których normalnie nie da się połączyć: kompresję pliku i zachowanie oryginalnej jakości dźwięku. To jest tzw. kompresja bezstratna, czyli plik jest mniejszy niż WAV, ale nie tracisz nic z jakości – można go potem przywrócić do pierwotnej postaci, bit po bicie identycznej z oryginałem. Stąd FLAC jest polecany np. przez archiwa, radiowe fonoteki czy studia nagraniowe, które muszą mieć pewność co do jakości. Co ciekawe, w domowych warunkach sporo osób, które mają rozbudowane kolekcje muzyczne, też stawia na FLAC zamiast na stratne MP3 – chodzi właśnie o to, żeby nie tracić szczegółów brzmienia. FLAC jest też formatem otwartym, więc nie trzeba się martwić o przyszłą kompatybilność albo licencje – w archiwizacji to bardzo istotne. Takie pliki zajmują mniej miejsca niż WAV, zwykle o połowę albo i więcej, ale w razie potrzeby zawsze można je z powrotem przekonwertować do WAV bez żadnych strat. Z mojego doświadczenia to jest właśnie taki złoty środek: masz porządny backup, a nie zużywasz niepotrzebnie miejsca na dysku. No i większość nowoczesnych odtwarzaczy już spokojnie czyta FLAC, więc nie ma większych problemów z dostępem do takiego archiwum.