Które z wymienionych parametrów wskazują na plik o najniższej jakości?

Wybierając opcję 96 kHz, 8 bit, zwróciłeś uwagę na bardzo ważną rzecz: liczba bitów w próbkowaniu ma ogromny wpływ na jakość dźwięku. Częstotliwość próbkowania, czyli te 96 kHz, na pierwszy rzut oka wygląda imponująco i rzeczywiście umożliwia rejestrowanie bardzo wysokich częstotliwości – znacznie powyżej słyszalnych dla ludzkiego ucha. Jednak realnie to rozdzielczość bitowa (w tym przypadku tylko 8 bitów) decyduje o dynamice i szczegółowości nagrania. 8 bitów to bardzo mało, daje tylko 256 możliwych poziomów głośności. Oznacza to, że w praktyce taki plik będzie charakteryzował się bardzo wyraźnym szumem kwantyzacji, brakiem szczegółów w cichych fragmentach i ogólnie sztucznym, "płaskim" brzmieniem. W dzisiejszych standardach nawet telefony komórkowe czy nagrania przewidziane do archiwizacji dźwięku mają co najmniej 16 bitów. Przykładowo, format CD Audio to 44,1 kHz/16 bit, co uchodzi za rozsądny kompromis między jakością a wielkością pliku. Moim zdaniem, niezależnie od tego, jak wysoką częstotliwość próbkowania ustawimy, jeśli ilość bitów jest niska, to traci się wszystkie zalety wysokiej częstotliwości. W studiach czy produkcji muzycznej 24 bity to już w zasadzie standard. Pliki 8-bitowe mają sens tylko w archiwalnych rozwiązaniach albo w syntezatorach retro. W praktyce lepiej mieć niższą częstotliwość, ale wyższą rozdzielczość bitową – wtedy dźwięk brzmi naturalniej i ma lepszą dynamikę. To właśnie dlatego opcja 96 kHz, 8 bit jest zdecydowanie najniższej jakości spośród podanych.