W liście utworów, wykorzystanych przy montażu dźwięku, użytej do rozliczenia praw autorskich, <u>nie podaje się</u>

Odpowiedź dotycząca systemu kodowania dźwięku jest jak najbardziej prawidłowa. W praktyce, kiedy przygotowuje się listę utworów do rozliczeń praw autorskich (czyli tzw. cue sheet), kluczowe są informacje pozwalające jednoznacznie zidentyfikować utwór oraz jego twórców i właścicieli praw. To właśnie dlatego zawsze podaje się autora utworu, jego tytuł czy długość trwania pliku audio. Natomiast system kodowania dźwięku, czyli np. czy był to plik w formacie PCM, MP3, FLAC czy innym, w ogóle nie jest istotny z punktu widzenia ZAiKS-u czy innych organizacji zarządzających prawami autorskimi. Oni rozliczają się na podstawie faktu użycia danego utworu – kto napisał, kto wykonuje, ile czasu trwała emisja, itp. Nawet jeśli montażysta dźwięku pracuje na różnych kodekach, to do rozliczeń prawnych liczy się tylko to, co zostało faktycznie użyte i pod jakim tytułem. Moim zdaniem to trochę śmieszne, że ktoś mógłby chcieć wpisywać system kodowania, bo przecież nie wpływa on na prawa autorskie czy wysokość tantiem. W branży filmowej i telewizyjnej standardem jest skrupulatność przy dokumentowaniu utworów, ale nikt nie wymaga tam szczegółów technicznych typu kodek. Takie rzeczy są ważne dla techników przy montażu czy archiwizacji, natomiast dla rozliczeń autorskich kompletnie bez znaczenia. Tu liczy się kto i co, nie jak technicznie przygotowane.