Które parametry pliku oznaczają dźwięk o najwyższej jakości?

Wybór parametru .aiff, 96 kHz, 16 bitów jako najlepszego oznacza naprawdę solidne zrozumienie, o co chodzi w jakości dźwięku. Im wyższa częstotliwość próbkowania (tu 96 kHz), tym więcej szczegółów z oryginalnego sygnału jesteśmy w stanie uchwycić – to po prostu więcej „zdjęć” dźwięku co sekundę. Przy 16 bitach głębi mamy już bardzo dobrą dynamikę, czyli możliwość rozróżnienia cichych i głośnych dźwięków. Format .aiff to branżowy standard w środowisku Apple, bardzo popularny np. w profesjonalnych studiach nagraniowych i w pracy z muzyką do filmu. Jest bezstratny, czyli nie kompresuje danych w taki sposób, żeby coś ginęło po drodze – wszystko zostaje zachowane. Moim zdaniem, w realnych zastosowaniach (czyli np. przy masteringu muzyki, produkcji dźwięku do filmu albo nawet w archiwizacji) taki zestaw parametrów bywa używany naprawdę często. Oczywiście, są jeszcze wyższe parametry, np. 24 bity i 192 kHz, ale przy 16 bitach i 96 kHz już ciężko usłyszeć różnicę dla przeciętnego ucha, a pliki nie są aż tak olbrzymie jak w wyższych ustawieniach. Ważne jest też to, że zachowana zostaje szeroka kompatybilność i łatwość edycji w programach DAW. W branży nagraniowej standardem jest właśnie 16 lub 24 bity, a częstotliwości 44.1, 48, 96 albo 192 kHz (do bardzo zaawansowanych zastosowań). Użytkownicy komputerów Mac na pewno często spotykają się z formatem AIFF – to taki odpowiednik WAV z Windowsa. W praktyce, jeśli zależy komuś na wysokiej, niemal studyjnej jakości, to .aiff, 96 kHz, 16 bitów to wybór jak najbardziej sensowny i bezpieczny.