Który z wymienionych procesów typowo przeprowadza się w celu redukcji szumu kwantyzacji po przetworzeniu sygnału analogowego do postaci cyfrowej?

Dithering to naprawdę sprytna technika, która jest szeroko wykorzystywana w cyfrowym przetwarzaniu sygnałów, szczególnie jeśli chodzi o konwersję sygnału analogowego na cyfrowy. Moim zdaniem to taka trochę niedoceniana sztuczka, bo często myśli się, że skoro coś jest cyfrowe, to już nie ma szumu. Niestety, szum kwantyzacji pojawia się zawsze tam, gdzie zamieniamy sygnał analogowy o praktycznie nieskończonej liczbie poziomów na skończoną liczbę wartości cyfrowych. Dithering polega na celowym dodaniu niewielkiego losowego szumu jeszcze przed kwantyzacją. To może brzmieć jak dziwne podejście – przecież chcemy się pozbyć szumu, a tu go dodajemy! Ale właśnie dzięki temu zamiast irytujących zniekształceń kwantyzacyjnych (takich jak trzeszczenie w cichych fragmentach nagrania), dostajemy szum, który jest równomiernie rozłożony i dużo mniej uciążliwy dla ucha czy analizy technicznej. W audio standardem jest stosowanie ditheringu np. przy zgrywaniu płyt CD (16 bitów), ale też stosuje się to w obrazie cyfrowym, np. w starych drukarkach czy monitorach, gdzie liczba kolorów jest ograniczona. W praktyce, jeśli komuś zależy na wysokiej jakości sygnału – zwłaszcza przy masteringu muzyki, archiwizacji nagrań albo w pomiarach naukowych – dithering jest właśnie tą dobrą praktyką, która może zrobić różnicę. Z mojego doświadczenia, nawet w prostych projektach DIY audio, kiedy pominie się dithering, efekt końcowy bywa po prostu gorszy niż mógłby być. Także warto mieć tę technikę w swoim „arsenale” inżyniera.