Do przekazywania informacji, dotyczących sposobu montażu wyłącznie plików dźwiękowych w postprodukcji filmowej, wykorzystuje się pliki

Pliki EDL, czyli Edit Decision List, to absolutna podstawa w postprodukcji, jeśli chodzi o przekazywanie informacji montażowych. Chociaż kojarzą się najczęściej z montażem obrazu, to w praktyce bardzo często wykorzystuje się je właśnie do opisu sekwencji dźwiękowych – szczególnie wtedy, gdy montaż dźwięku jest rozdzielony od obrazu i trzeba przekazać dokładnie, które fragmenty ścieżki mają być użyte, jakie są punkty cięcia czy przejścia między ujęciami audio. Moim zdaniem, bez znajomości EDL trudno wyobrazić sobie profesjonalną współpracę między różnymi stanowiskami w studiu postprodukcyjnym. EDL zapisuje informacje w formie tekstowej (zwykle jako pliki .edl) i zawiera dokładne timecode’y wskazujące, które fragmenty mają zostać użyte w finalnym miksie dźwiękowym. To jest taki uniwersalny język dla montażystów: dzięki temu nawet osoby pracujące na różnych systemach (Pro Tools, Avid, DaVinci) są w stanie wymieniać się istotnymi informacjami o montażu. Warto też wiedzieć, że EDL to jeden z najstarszych, ale nadal bardzo popularnych standardów – głównie dlatego, że jest prosty, czytelny i większość programów audio-video potrafi go odczytać bez zająknięcia. Gdyby nie takie narzędzia, cała postprodukcja byłaby dużo wolniejsza i bardziej chaotyczna. W praktyce spotyka się czasem rozbudowane wersje EDL ze specjalnymi adnotacjami właśnie pod kątem dźwięku, np. dialogów czy efektów. Dobrze też pamiętać, że EDL w formacie CMX3600 jest chyba najczęściej używany na rynku i obsługuje większość sytuacji, które pojawiają się w codziennej pracy w studiu filmowym.