Przewróceniu się wiązarów dachowych przedstawionych na schemacie konstrukcji budynku, wskutek oddziaływania wiatru na ściany szczytowe, zapobiegają

Stężenia połaciowe to absolutna podstawa, jeśli chodzi o zapewnienie stateczności wiązarów dachowych przy oddziaływaniu sił poziomych, takich jak wiatr działający na ściany szczytowe. Moim zdaniem, nie da się przecenić ich roli – bez dobrze zamontowanych stężeń cała konstrukcja może się po prostu złożyć jak domek z kart. W praktyce stężenia połaciowe montuje się zwykle w płaszczyźnie połaci dachowej, łącząc ze sobą kolejne wiązary i tworząc z nich sztywną tarczę, która przenosi obciążenia poziome na ściany podłużne budynku. To rozwiązanie jest standardem w budownictwie drewnianym i stalowym – i nie jest to żadna nowość, bo już w normach PN-B-03150:2000 oraz PN-EN 1995-1-1:2010 (Eurokod 5) podkreśla się, jak ważne są stężenia, żeby dach się nie przewrócił przy gwałtownych podmuchach wiatru. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet najlepiej wykonane wiązary bez solidnych stężeń połaciowych po prostu nie dadzą sobie rady z siłami bocznymi. A jak się przejdzie po budowie i popatrzy na dachy, które ucierpiały przy wichurach, to najczęściej właśnie brak tych stężeń albo ich wadliwe wykonanie jest główną przyczyną katastrof. Zdecydowanie warto zapamiętać, że stężenia połaciowe 'spinają' dach w jedną zwartą całość i to one blokują przewracanie się wiązarów.