Na rysunku poglądowym przedstawiono wiązary dachowe

Na rysunku widać klasyczny przykład wiązara krokwiowego. To rozwiązanie jest jednym z najprostszych i najczęściej stosowanych w budownictwie jednorodzinnym, zwłaszcza tam, gdzie rozpiętość dachu nie przekracza 7–8 metrów. Wiązar krokwiowy składa się z dwóch belek – krokwi, które opierają się bezpośrednio na murłacie i zbiegają się u góry w kalenicy. W tej konstrukcji nie ma jętki ani dodatkowych słupków czy kleszczy, a całość przenosi obciążenia głównie na ściany zewnętrzne budynku. Takie rozwiązanie jest szybkie w montażu i wymaga stosunkowo niedużych przekrojów drewna, co obniża koszty. Branżowe standardy, jak chociażby wytyczne ITB czy normy PN-B-03150, podkreślają, że przy niewielkiej rozpiętości taki układ jest wystarczający i bezpieczny, pod warunkiem właściwego zakotwienia murłaty. W praktyce często spotyka się konstrukcje krokwiowe na dachach dwuspadowych, gdzie nie przewiduje się poddasza użytkowego lub nie trzeba montować dodatkowych podpór stropowych. Moim zdaniem to rozwiązanie jest mega uniwersalne i sprawdza się tam, gdzie liczy się szybkość i prostota wykonania. Z doświadczenia mogę powiedzieć, że przy prawidłowym wykonaniu i doborze drewna taka więźba potrafi służyć bezproblemowo przez długie lata, szczególnie w domach o prostej bryle i niewielkiej szerokości. Warto pamiętać, że dobrze dobrane połączenia w kalenicy i mocne zamocowanie murłaty to klucz do trwałości całości.