W sposób przedstawiony na rysunku należy wykonać następujące izolacje ściany drewnianej:

Prawidłowa odpowiedź wynika z zasady, że w konstrukcjach drewnianych, a zwłaszcza na styku ściany fundamentowej i drewna, kluczowe jest zabezpieczenie przed wilgocią (izolacja przeciwwilgociowa), bo drewno jest bardzo wrażliwe na podciąganie kapilarne. Bez takiej ochrony drewno szybko zacznie gnić albo łapać grzyba, co w praktyce kończy się wymianą całych bali. Do tego dorzuca się izolację termiczną na ścianie fundamentowej, bo fundament bez niej to zimny mostek cieplny – cała energia grzewcza ucieka, a podłoga robi się nieprzyjemnie zimna. Izolacja termiczna między balami to też standard – tak naprawdę żadna ściana z bali nie będzie spełniała współczesnych wymagań cieplnych bez dodatkowej warstwy materiału izolacyjnego (np. wełna mineralna, pakuły, filc). Takie rozwiązanie pozwala nie tylko na utrzymanie komfortu cieplnego, ale także na dłuższą trwałość konstrukcji. Z własnego doświadczenia dodam, że wiele problemów w starych domach z bali wynikało właśnie z braku odpowiedniej izolacji w tych miejscach. Tak robią to fachowcy i naprawdę warto trzymać się tych zasad. W literaturze branżowej, chociażby w wytycznych ITB czy normach PN-EN, zawsze podkreśla się konieczność obu tych izolacji. To po prostu praktyka, która wychodzi z doświadczenia budowlanego. Warto też zwracać uwagę na detale wykonania – nawet najlepszy materiał nic nie da, jeśli wykonawca się pospieszy.