Na którym rysunku pokazano złącze na zwidłowanie?

Złącze na zwidłowanie, pokazane na rysunku 4, to jeden z ciekawszych rodzajów połączeń ciesielskich. Najbardziej charakterystyczne jest tu to, że końcówka jednej belki została wycięta w kształt rozgałęzienia, które przypomina trochę rozwidlone widełki. Druga belka ma odpowiednie gniazdo, w które to rozwidlenie ciasno wchodzi. Dzięki temu takie złącze zapewnia bardzo dobrą stabilność i przenoszenie sił w kilku kierunkach. W praktyce to rozwiązanie często stosuje się przy konstrukcjach ramowych, w miejscach, gdzie liczy się odporność na wyrywanie i rozchodzenie się belek – na przykład w tradycyjnych wiązarach dachowych albo przy łączeniu słupów z podwalinami. Moim zdaniem, jeśli komuś zależy na solidnym, trwałym łączeniu, które jednocześnie pozwala zachować estetykę drewna i nie wymaga dużo łączników mechanicznych, to zwidłowanie jest niezastąpione. Warto dodać, że według zaleceń norm ciesielskich (np. PN-B-03150) tego typu złącza powinny być wykonywane bardzo precyzyjnie, żeby nie było luzów, bo tylko wtedy wytrzymałość zostaje utrzymana. Z własnego doświadczenia wiem, że wielu cieśli docenia zwidłowanie za łatwość późniejszego demontażu oraz możliwość kontrolowania stanu drewna. Przy takich połączeniach liczy się też wybór dobrego materiału – najlepiej sprawdza się drewno zdrowe, bez sęków i wygięć, bo wtedy całość naprawdę trzyma klasę.