Wilgotność procentowa drewna iglastego przeznaczonego do wykonania konstrukcji pracujących na wolnym powietrzu <b>nie powinna</b> przekraczać

Wilgotność procentowa drewna iglastego przeznaczonego do konstrukcji pracujących na wolnym powietrzu rzeczywiście nie powinna przekraczać 23%. Takie wymaganie pojawia się choćby w normach branżowych i wytycznych budowlanych, np. w PN-B-03150:2000. W praktyce – co często obserwuję na budowach czy w tartakach – właśnie 23% to taka granica bezpieczeństwa, która pozwala zachować dobrą trwałość i ogranicza ryzyko rozwoju grzybów i pleśni, a jednocześnie drewno nie pęka zbyt mocno podczas eksploatacji. Drewno zbyt wilgotne ma tendencję do paczenia się i pękania przy wysychaniu, co mocno wpływa na stabilność konstrukcji – szczególnie pod gołym niebem, gdzie wahania temperatury i wilgotności są bardzo duże. Z drugiej strony, drewno zbyt suche nie jest łatwo dostępne w handlu i mocno podnosi koszty inwestycji, bo suszenie do niższych wartości (np. 15% czy nawet 10%) wymaga dodatkowej energii i czasu. Z mojego doświadczenia wynika, że trzymanie się tej granicznej wartości 23% to taki kompromis między odpornością konstrukcji a wygodą wykonawcy i ekonomią. Warto pamiętać, że przy elementach wewnętrznych te wartości są dużo niższe, ale na zewnątrz naprawdę lepiej nie schodzić poniżej tego progu, bo drewno i tak będzie chłonąć wilgoć z otoczenia. Dobrze jest przy okazji stosować impregnaty i zabezpieczenia powierzchniowe, bo to jeszcze podbija trwałość.