Na którym rysunku przedstawiono połączenie belek w narożach ścian wieńcowych na nakładkę prostą?

Na rysunku 2 widzimy klasyczne połączenie belek w narożach ścian wieńcowych na nakładkę prostą. To rozwiązanie jest jednym z najprostszych w ciesielstwie – polega na tym, że końce belek są przycinane w taki sposób, by z jednej strony tworzyć płaską powierzchnię do oparcia na sąsiedniej belce. Dzięki temu obie belki nachodzą na siebie równo, co zapewnia odpowiednią sztywność węzła narożnego. W praktyce takie połączenie jest chętnie stosowane w konstrukcjach drewnianych, np. w domach z bali, stodołach, altanach. Moim zdaniem właśnie przez swoją prostotę to rozwiązanie jest często wybierane przez mniej doświadczonych cieśli, ale trzeba pamiętać o kilku kwestiach – np. o odpowiednim zabezpieczeniu przed przemieszczaniem się elementów oraz o właściwym spasowaniu, żeby nie powstawały szczeliny. Według norm i wytycznych dla budownictwa drewnianego (np. Eurokod 5, PN-EN 1995-1-1), takie połączenia powinny być zawsze dobrze spasowane, często dodatkowo zbrojone kołkami czy dyblami. Jeśli ktoś kiedyś trzymał w ręku starą belkę z chaty, to zauważy, że właśnie nakładka prosta jest jednym z tych detali, które spotyka się najczęściej. Daje dobrą sztywność, nie zabiera dużo czasu i materiału przy wykonaniu, a przy odpowiednim zabezpieczeniu przed wilgocią sprawdza się przez lata.