Na którym rysunku przedstawiono połączenie krokwi na styk z obustronnymi nakładkami?

Na rysunku 4 perfekcyjnie pokazano połączenie krokwi na styk z obustronnymi nakładkami. Ten sposób łączenia krokwi to jeden z najpewniejszych i najczęściej polecanych przy większych obciążeniach dachów – na przykład przy dachach stromych albo tam, gdzie przewiduje się duże obciążenia śniegiem. W praktyce polega to na tym, że dwie belki krokwiowe są docinane pod odpowiednim kątem i stykają się ze sobą końcami. Całość jest wzmacniana dwoma solidnymi nakładkami z obu stron. Nakładki te mocuje się zwykle śrubami, sworzniami lub gwoździami, przez co siły rozciągające i ściskające przenoszone są nie tylko przez sam styk krokwi, ale przez całą powierzchnię nakładek. Sprawia to, że połączenie jest bardzo sztywne i odporne na rozwarstwienie czy przemieszczenia pod wpływem sił działających na dach. Branżowe normy, np. PN-B-03150:2000, zalecają właśnie taki układ jako wzorcowy tam, gdzie kluczowa jest stabilność i bezpieczeństwo konstrukcji. Moim zdaniem, jeśli ktoś się uczy ciesielki, powinien to połączenie znać niemal na pamięć – sprawdzi się zarówno w nowoczesnych, jak i tradycyjnych więźbach. Trochę więcej roboty, ale za to dużo mniej stresu o trwałość dachu. Takie nakładki wykorzystuje się nawet przy rekonstrukcjach zabytkowych dachów, bo to rozwiązanie uniwersalne i niezawodne.