Na rysunku przestawiono dach o kształcie

Dach mansardowy to charakterystyczna konstrukcja, którą łatwo rozpoznać po dwóch połaciach o różnym nachyleniu po obu stronach kalenicy. Górna część połaci jest mniej stroma, natomiast dolna – znacznie bardziej nachylona. Takie rozwiązanie wzięło się z Francji, gdzie popularność zdobyło już w XVII wieku. Moim zdaniem, największą zaletą dachu mansardowego jest fakt, że pozwala on maksymalnie wykorzystać przestrzeń poddasza – w praktyce często uzyskujemy pełnowartościowe pomieszczenie mieszkalne, a nie tylko typowe poddasze. Współcześnie tego typu dachy stosuje się zarówno w budynkach mieszkalnych, jak i w zabytkowych kamienicach, gdzie wymagane jest zachowanie historycznego charakteru. W Polsce dach mansardowy można spotkać głównie w rejonach o tradycji miejskiej zabudowy, gdzie liczy się estetyka elewacji oraz funkcjonalność wnętrz. Według aktualnych norm budowlanych (np. PN-EN 1991-1-3 dotycząca obciążeń śniegiem) konstrukcja takiego dachu musi być odpowiednio zaprojektowana, ponieważ strome połacie szybciej zrzucają śnieg, a to ważne przy obliczaniu nośności. Często spotyka się opinie, że to jeden z najtrudniejszych dachów do wykonania, ale jeśli projekt i wykonanie są zrobione zgodnie ze sztuką budowlaną, efekt potrafi być naprawdę imponujący. Warto więc znać ten wariant, bo w praktyce architekta czy technika budownictwa prędzej czy później się pojawi.