Na rysunku przekroju tarasu izolację parochronną oznaczono cyfrą

Izolacja parochronna to bardzo ważny element konstrukcji tarasu, szczególnie jeśli chodzi o ochronę przed wilgocią i przenikaniem pary wodnej z wnętrza budynku do warstw wyższych. Na rysunku technicznym tego typu warstwa najczęściej oznaczana jest jako ostatnia bariera od strony wnętrza, czyli bliżej pomieszczenia, zanim zaczynamy układać warstwy termoizolacyjne i hydroizolacyjne. W praktyce, prawidłowe rozpoznanie tej warstwy to podstawa przy wykonywaniu tarasów, balkonów czy stropodachów, bo tylko wtedy można zapewnić długotrwałą szczelność i stabilność całej konstrukcji. Wskazanie cyfry 8 jako izolacji parochronnej wynika z układu warstw – to typowy schemat, gdzie izolację parochronną umieszcza się bezpośrednio pod termoizolacją, żeby para wodna nie przedostawała się dalej, co prowadziłoby do degradacji materiałów. Jest to zgodne z normami – choćby PN-EN 13970, która określa wymagania dla folii parochronnych. W praktyce spotyka się różne materiały na tę warstwę: folie PE, specjalistyczne membrany, a nawet masy bitumiczne. Moim zdaniem, osoby, które dobrze rozumieją tę kolejność, nie mają potem problemów z błędami wykonawczymi, typu skraplanie się wody w warstwach ocieplenia. Warto też pamiętać, że dobre wykonanie tej warstwy ułatwia serwisowanie i przedłuża żywotność całego tarasu.