Do skutków zawilgocenia budynku zalicza się

Wykwity solne na ścianach to klasyczny objaw zawilgocenia murów i szczerze mówiąc, bardzo charakterystyczny dla tego zjawiska. Kiedy ściana nasiąka wodą, rozpuszczone w niej sole mineralne – na przykład siarczany, azotany czy chlorki – są transportowane kapilarnie ku powierzchni muru. Tam, gdzie wilgoć odparowuje, sole zaczynają się krystalizować, tworząc białe albo jasnożółte naloty. Takie wykwity nie tylko szpecą, ale też przyspieszają degradację materiału. Moim zdaniem najważniejsze w tym wszystkim jest to, że wykwity często pojawiają się w starszych budynkach bez izolacji poziomej lub pionowej – to sygnał alarmowy i dla konserwatora, i dla użytkownika. W praktyce, zanim zacznie się remontować czy malować takie ściany, najpierw trzeba usunąć przyczynę wilgoci – bo jak nie, to problem wróci. W normach budowlanych określa się sposoby izolacji przeciwwilgociowej, np. PN-EN 1996-2 dotycząca projektowania murów, co pokazuje, jak ważna to kwestia w praktyce budowlanej. Niestety, ignorowanie wykwitów i próby ich „zakrycia” kończą się najczęściej kosztownymi naprawami w przyszłości, bo uszkodzenia postępują głębiej. W skrócie – wykwity solne mówią, że wilgoć weszła do gry i nie wystarczy tylko ją zamalować.