Izolacja pozioma, zapobiegająca podciąganiu kapilarnemu wilgoci przez ścianę fundamentową budynku podpiwniczonego, jest oznaczona na rysunku cyframi

Izolacja pozioma, oznaczona tu cyframi 2 i 4, to absolutna podstawa przy projektowaniu ścian fundamentowych w budynkach podpiwniczonych. Jej głównym zadaniem jest zatrzymanie podciągania kapilarnego wilgoci z gruntu, która w przeciwnym razie wędrowałaby ku górze przez ściany fundamentowe, a potem nawet przez ściany nadziemia. W praktyce stosuje się do tego papę termozgrzewalną, folię PE lub inne materiały hydroizolacyjne, układane właśnie w tych miejscach. Zgodnie z normami budowlanymi oraz wytycznymi ITB, izolacja pozioma powinna być wykonana zarówno nad ławą fundamentową (czyli między ławą a ścianą fundamentową – to jest dokładnie pozycja 4), jak i na styku ściany fundamentowej z podłogą piwnicy (tu pozycja 2). Dzięki temu zabezpieczamy cały przekrój ściany na odcinku styku z gruntem. Takie rozwiązanie chroni konstrukcję przed trwałymi zawilgoceniami, wykwitami solnymi oraz degradacją materiału ściennego. Moim zdaniem, kto nie zwraca na to uwagi podczas budowy, ten ryzykuje koszty napraw w przyszłości. Warto pamiętać, że dobrze wykonana izolacja pozioma to nie tylko sucha piwnica, ale też dłuższa żywotność całej konstrukcji. W praktyce często zauważa się, że zaniedbanie tego etapu skutkuje poważnym zawilgoceniem ścian, zwłaszcza w starszych budynkach, gdzie nie stosowano takich zabezpieczeń. Utrzymanie ciągłości izolacji na tych poziomach to rzecz kluczowa, więc dobrze, jeśli ktoś to rozumie i zwraca uwagę na odpowiednie oznaczenia na rysunkach.