Na fotografii przedstawiono wykonywanie izolacji przeciwwilgociowej budynku na

Na zdjęciu widać, jak na górnej powierzchni ściany fundamentowej układane są dwie warstwy papy, co jest standardową praktyką przy wykonywaniu izolacji przeciwwilgociowej. Moim zdaniem to najlepsze rozwiązanie, bo dwie warstwy papy zapewniają znacznie wyższą szczelność niż jedna, zwłaszcza w miejscach narażonych na podciąganie kapilarne wilgoci. W budownictwie jednorodzinnym i wielorodzinnym przyjęło się, że izolację pionową i poziomą trzeba wykonać naprawdę solidnie, bo od tego zależy ochrona ścian przed zawilgoceniem, a późniejsze naprawy są nieopłacalne i trudne. Praktyka pokazuje, że właśnie dwie warstwy papy skuteczniej blokują przenikanie wilgoci z gruntu do wyższych partii muru, co zresztą potwierdzają wytyczne zarówno polskich norm i warunków technicznych, jak i przekaz branżowy. Warto dodać, że układanie papy na górze ściany fundamentowej jest kluczowe, bo to tutaj bezpośrednio styka się ona z częścią naziemną budynku. Rozwiązanie to pozwala długo utrzymać suchą kondygnację przyziemia i znacznie wydłuża żywotność murów. Z mojego doświadczenia wynika, że zaniedbanie tego etapu skutkuje potem nieustanną walką z wilgocią, pleśnią i odspajaniem się tynków, więc nie warto na tym oszczędzać czasu ani materiałów.