Na którym rysunku przedstawiono zniszczenie stali zbrojeniowej wywołane korozją chlorkową?

Na rysunku 2 faktycznie pokazano typowe zniszczenie stali zbrojeniowej na skutek korozji chlorkowej. W praktyce wygląda to tak, że chlorki (najczęściej pochodzące z soli do odladzania lub z wody morskiej) przenikają przez beton i docierają do zbrojenia, niszcząc pasywującą powłokę ochronną wokół stali. To nie jest zwykła korozja, jak czasem się myśli – tutaj proces jest bardziej agresywny i szybki. Efekt? Widać odsłonięte, skorodowane pręty oraz odspojenia i ubytki betonu. W projektowaniu i utrzymaniu konstrukcji z żelbetu według norm (np. PN-EN 206) duży nacisk kładzie się na odpowiednią grubość otuliny i szczelność betonu właśnie po to, żeby ograniczyć migrację chlorków. Z mojego doświadczenia naprawa takich uszkodzeń to spory koszt i sporo zamieszania na budowie. Lepiej zapobiegać, niż leczyć – zastosowanie odpowiednich dodatków uszczelniających do betonu, regularna inspekcja i szybka reakcja przy nieszczelnościach to podstawa. Warto też pamiętać, że korozja chlorkowa może nie dawać widocznych objawów od razu – pierwsze stadium często jest ukryte pod powierzchnią betonu, a kiedy zaczyna się łuszczyć, zazwyczaj problem jest już zaawansowany.