Na rysunku przedstawiono efekt korozji

Efekt przedstawiony na rysunku to klasyczny przykład korozji wżerowej, zwanej też korozją pittingową. Ten typ korozji charakteryzuje się powstawaniem niewielkich, ale głębokich wżerów, które penetrują w głąb metalu, a ich średnica jest zazwyczaj dużo mniejsza niż głębokość. Co ciekawe, taki rodzaj uszkodzeń jest bardzo niebezpieczny, bo przez długi czas może być niewidoczny na powierzchni – a jednocześnie bardzo osłabia konstrukcję. Moim zdaniem, w praktyce przemysłowej to właśnie korozja wżerowa prowadzi do najtrudniejszych w wykryciu awarii, szczególnie w instalacjach chemicznych z agresywnymi mediami. Branżowe normy (np. PN-EN ISO 8044) jasno to klasyfikują. Z mojego doświadczenia wynika, że najlepszą metodą ochrony przed wżerami jest stosowanie odpornych materiałów (np. stali nierdzewnej z dodatkiem molibdenu) oraz regularne inspekcje i czyszczenie powierzchni, bo nawet drobne zabrudzenia mogą stać się miejscem inicjacji wżeru. Praca z urządzeniami narażonymi na ten typ korozji wymaga więc ciągłej czujności i skrupulatnego prowadzenia dokumentacji stanu technicznego. Warto pamiętać, że choć powierzchniowo straty materiału wydają się niewielkie, to wżery mogą prowadzić do bardzo poważnych awarii – nawet rozszczelnień ciśnieniowych instalacji.