Na rysunku przedstawiono uszkodzenie spowodowane korozją

Międzykrystaliczna korozja to temat, który w praktyce często wywołuje spore zamieszanie, bo jej skutki bywają groźne, choć na pierwszy rzut oka uszkodzenie może być ledwo widoczne z zewnątrz. Na zdjęciu wyraźnie widać, że proces korozji przebiega głównie wzdłuż granic ziaren metalu – to właśnie typowy obraz korozji międzykrystalicznej, czyli takiej, która niszczy materiał od środka, atakując granice ziaren. Najczęściej spotyka się ją w przypadku stali nierdzewnych, szczególnie po spawaniu lub niewłaściwej obróbce cieplnej, kiedy dochodzi do wytrącania się węglików chromu. W praktyce oznacza to, że nawet stal z dużą zawartością chromu może szybko stracić odporność na korozję, jeśli nie przestrzega się procedur związanych np. z wyżarzaniem. Moim zdaniem to jest jedna z najważniejszych rzeczy, które trzeba rozumieć w branży metalurgicznej – czasem błędne parametry procesów potrafią zniszczyć cały element, mimo że materiał sam w sobie byłby odporny na korozję ogólną. W praktyce przemysłowej, szczególnie w instalacjach chemicznych czy energetyce, bardzo pilnuje się kontroli czasu i temperatury obróbki cieplnej oraz stosuje się stale niskowęglowe, żeby zminimalizować ryzyko powstawania tej formy korozji. W normach, jak chociażby PN-EN ISO 3651-2 czy ASTM A262, są nawet specjalne testy korozyjne wykrywające podatność na korozję międzykrystaliczną. W sumie, to chyba jeden z tych tematów, które pokazują, że dobre praktyki produkcyjne mają realne przełożenie na trwałość i bezpieczeństwo konstrukcji.