Na podstawie przedstawionego fragmentu specyfikacji technicznej określ, w którym przekroju należy skorygować szerokość podbudowy wykonanej konstrukcji nawierzchni drogi o szerokości jezdni ograniczonej z obu stron krawężnikami, równej 6,0 m. <br><br> <table><tr><td>6.4. Wymagania cech geometrycznych podbudowy 6.4.2. Szerokość podbudowy Szerokość podbudowy nie może różnić się od szerokości projektowanej o więcej niż +10 cm, -5 cm. Na jezdniach bez krawężników szerokość podbudowy powinna być większa od szerokości warstwy wyższej leżącej o co najmniej 25 cm lub o wartość wskazaną w dokumentacji.</td></tr></table> <br><br> <table><tr><th>Przekrój</th><th>Szerokość</th></tr><tr><td>A.</td><td>5,92 m</td></tr><tr><td>B.</td><td>5,98 m</td></tr><tr><td>C.</td><td>6,00 m</td></tr><tr><td>D.</td><td>6,08 m</td></tr></table>

Odpowiedź A jest poprawna, ponieważ szerokość podbudowy w przekroju A wynosi 5,92 m, co nie spełnia minimalnych wymagań określonych w specyfikacji technicznej, które przewidują szerokość 5,95 m. W inżynierii drogowej, właściwe wymiary podbudowy są kluczowe dla zapewnienia trwałości i bezpieczeństwa nawierzchni. Niewłaściwa szerokość podbudowy może prowadzić do nierówności na jezdni, zwiększenia ryzyka uszkodzeń nawierzchni oraz obniżenia komfortu jazdy. Dostosowanie szerokości podbudowy w przekroju A do wymagań specyfikacji zapewnia lepszą nośność konstrukcji, co jest zgodne z zasadami projektowania dróg według norm PN-EN 1991-1-4 oraz PN-S-02205. Praktyczne przykłady zastosowania tego typu korekt można zaobserwować w projektach budowy i modernizacji dróg, gdzie szczegółowe badania geotechniczne oraz analizy obciążeniowe prowadzą do optymalizacji wymiarów podbudowy, co w konsekwencji przekłada się na dłuższą żywotność nawierzchni.