Na ilustracji przedstawiono nawierzchnię wykonaną z

Nawierzchnia pokazana na zdjęciu to klasyczna kostka kamienna, czasem nazywana też brukiem kamiennym. Widać wyraźnie nieregularność kształtów, naturalną barwę i specyficzną fakturę, która wynika z łamania kamienia – najczęściej granitu. Taka kostka jest bardzo trwała, odporna na ścieranie i warunki atmosferyczne. Moim zdaniem jej największą zaletą jest właśnie wytrzymałość – na starych rynkach czy ulicach brukowanych w XIX wieku można dziś zobaczyć nawierzchnie praktycznie nienaruszone. W branży drogowej przyjmuje się, że dobrze ułożona kostka kamienna – z odpowiednim podsypem i fugą żwirową – służy dziesięcioleciami bez poważnej degradacji. Często stosuje się ją do realizacji placów miejskich, podjazdów i reprezentacyjnych stref pieszych, gdzie liczy się też estetyka, bo kamień naturalny fajnie się prezentuje, zwłaszcza w kontraście do nowoczesnych materiałów. Z mojego doświadczenia układanie kostki kamiennej wymaga sporo precyzji – trzeba dopasować nieregularne elementy jak puzzle, a to trochę czasochłonne. Warto też wiedzieć, że standardy branżowe, np. WT-4 GDDKiA, zalecają użycie kostki kamiennej do miejsc o podwyższonej nośności, na przykład w zatokach autobusowych czy na placach manewrowych. Jeśli chodzi o praktykę, to taka nawierzchnia spisuje się świetnie wszędzie tam, gdzie są duże obciążenia i trzeba zapewnić długą żywotność bez częstych napraw.