Przy użyciu metody graficznej <u><strong>nie jesteśmy w stanie ustalić</strong></u> danych do tyczenia z

Szkice polowe, jako forma dokumentacji terenowej, są zazwyczaj nieprecyzyjne i mają charakter roboczy. Zawierają jedynie podstawowe informacje, które często są subiektywne i mogą być niekompletne. W odróżnieniu od map analogowych, odbitek mapy do celów projektowych oraz wydruków mapy numerycznej, które są opracowaniami geodezyjnymi opartymi na dokładnych pomiarach, szkice polowe nie spełniają standardów dokładności wymaganych do tyczenia. Przykładowo, w przypadku projektów budowlanych, gdzie precyzyjne wymiary i lokalizacja obiektów są kluczowe, stosowanie szkiców polowych jako podstawy do tyczenia może prowadzić do poważnych błędów, takich jak niewłaściwe umiejscowienie fundamentów. Dobre praktyki w geodezji wskazują, że do tyczenia zawsze należy korzystać z materiałów, które odzwierciedlają rzeczywiste warunki terenu, co zapewnia efektywność i dokładność realizacji projektów. W związku z tym, metodą graficzną nie można skutecznie określić danych do tyczenia z szkiców polowych, gdyż ich jakość i wiarygodność są niewystarczające.