Działki, które tworzą jednostkę rejestrową gruntów, muszą być zlokalizowane w obrębie jednego obrębu i stanowić część

Jednostkę rejestrową gruntów tworzą działki położone w granicach jednego obrębu, które wchodzą w skład jednej nieruchomości. Termin „nieruchomość” w kontekście prawa cywilnego definiuje się jako wydzielony grunt lub zespół gruntów, które są od siebie oddzielone i mają swoje specyficzne prawa. Praktyczne zastosowanie tej definicji jest kluczowe przy prowadzeniu ewidencji gruntów, gdzie każda nieruchomość, niezależnie od liczby działek, stanowi jedną całość prawną. Przykładem może być działka rolna, która składa się z wielu mniejszych działek rozlokowanych w obrębie jednego obszaru, tworząc jedną jednostkę rejestrową. Zrozumienie tej koncepcji jest istotne w kontekście planowania przestrzennego i obrotu nieruchomościami, gdzie każda nieruchomość musi być zarejestrowana i opisania w sposób umożliwiający identyfikację jej granic oraz związanych z nią praw.