Precyzja, z jaką określa się położenie punktów granicznych w odniesieniu do najbliżej usytuowanych punktów poziomej osnowy geodezyjnej, wynosi

Położenie punktów granicznych względem najbliżej położonych punktów poziomej osnowy geodezyjnej określa się z dokładnością do 0,10 m w zgodzie z normami geodezyjnymi i praktykami stosowanymi w tej dziedzinie. Taki poziom dokładności jest uzasadniony jako minimalna wymagana norma, by zapewnić właściwe umiejscowienie granic działek, co jest kluczowe w kontekście sporządzania dokumentacji geodezyjnej oraz realizacji inwestycji budowlanych. Na przykład, przy wyznaczaniu granic działek budowlanych, precyzyjne określenie położenia punktów granicznych z taką dokładnością pozwala na uniknięcie konfliktów sąsiedzkich oraz problemów prawnych związanych z niewłaściwym umiejscowieniem granicy. W praktyce geodezyjnej stosuje się również instrumenty pomiarowe, takie jak GPS, teodolity i tachimetry, które umożliwiają osiągnięcie wymaganej dokładności pomiarów. Dodatkowo, w kontekście opracowywania map, istotne jest, aby każdy punkt graniczny był jednoznacznie zdefiniowany i odzwierciedlał rzeczywiste warunki terenowe, a co za tym idzie, konieczność stosowania precyzyjnych metod pomiarowych jest kluczowa dla wiarygodności pomiarów geodezyjnych.