Zgodnie z wymaganiami technicznymi dotyczącymi drogi klasy D najmniejsza dopuszczalna szerokość drogi powinna wynosić <br><br> <table><tr><th colspan="5">Wymagania techniczno-użytkowe dla drogi klasy D w zależności od prędkości projektowej</th></tr><tr><td colspan="3">Prędkość projektowa [km/h]</td><td>30</td><td>40</td></tr><tr><td rowspan="2">Najmniejsza szerokość drogiw liniach rozgraniczających [m]</td><td>jednojezdniowej</td><td>2 pasy ruchu</td><td>10</td><td>10</td></tr><tr><td>jednojezdniowej</td><td>2 pasy ruchu</td><td>15</td><td>15</td></tr></table>

To jest właśnie ten wymiar, który wynika ze standardów dotyczących dróg klasy D. Najmniejsza dopuszczalna szerokość drogi (w liniach rozgraniczających) powinna wynosić 10,0 metrów przy prędkościach projektowych 30 i 40 km/h, co jasno pokazuje tabela w pytaniu. To nie jest przypadkowa liczba, tylko efekt analiz ruchu, bezpieczeństwa oraz rezerw pod przyszłe instalacje podziemne, chodniki czy zieleń. Z mojego doświadczenia w projektowaniu dróg, węższe szerokości często prowadzą do problemów – np. auta mają mniej miejsca na wymijanie się, a służby ratunkowe czy śmieciarki nie raz narzekają, gdy muszą przejechać przez zbyt wąską drogę. Z kolei 10 metrów to już wystarczająco, by zmieścić dwa pasy ruchu, trochę pobocza oraz miejsce na ewentualne przewody i infrastrukturę. Taki wymiar jest powszechnie stosowany w Polsce, nie tylko w miastach, ale i w małych miejscowościach. Co ciekawe, czasem inwestorzy chcą „zaoszczędzić kilka metrów”, a potem kończy się na kosztownych przebudowach. Standardy są wypracowane na podstawie wieloletnich obserwacji ruchu i realnych potrzeb. Moim zdaniem lepiej się ich trzymać niż potem mierzyć się z ciasnotą i problemami eksploatacyjnymi.