Minimalna prędkość przepływu ścieków przy całkowitym wypełnieniu przekroju przewodu, warunkująca ich „samooczyszczanie się”, wynosi

Minimalna prędkość przepływu ścieków w przewodach kanalizacyjnych, gwarantująca tzw. „samooczyszczanie się” kanału, wynosi właśnie 0,7 m·s⁻¹. To taka wartość, którą przyjmuje się w projektowaniu kanalizacji sanitarnej według większości polskich i europejskich norm – np. wytycznych PN-EN 752 oraz zaleceń Ministerstwa Infrastruktury. Chodzi o to, żeby prędkość była na tyle duża, aby cząstki stałe nie osiadały na dnie rury, ale też nie za wysoka, żeby nie powodować erozji materiału przewodu czy nadmiernych hałasów. W praktyce, jeśli prędkość spadnie poniżej tej wartości, rura szybko się zamula – a to potem koszmar dla eksploatatora, bo czyszczenie kanałów do przyjemnych zadań raczej nie należy. Moim zdaniem ta wartość 0,7 m·s⁻¹ jest takim kompromisem między trwałością sieci a ekonomiką jej użytkowania. Na przykład w dużych miastach, gdzie jest dużo podpiętych gospodarstw, systemy są tak projektowane, żeby tej prędkości nie przekraczać, ani nie schodzić poniżej. Bywają sytuacje, że w godzinach nocnych przepływy spadają i wtedy nie zawsze się to udaje, ale generalnie w projektach powinniśmy zawsze dążyć do tej prędkości. Ciekawostka: w niektórych krajach przyjmuje się nawet 0,8 m·s⁻¹, szczególnie tam, gdzie ścieki mają więcej zawiesin mineralnych.