Korzystając z rysunku, określ rodzaj gruntu, dla którego zawartość ziaren o średnicy zastępczej < 0,30 mm wynosi 90%.

Właściwy wybór to glina, ponieważ jej charakterystyczną cechą jest bardzo wysoka zawartość drobnych frakcji. Na wykresie wyraźnie widać, że dla średnicy ziaren poniżej 0,30 mm glina osiąga aż 90% zawartości, co ją odróżnia od innych gruntów. Takie właściwości mają olbrzymie znaczenie w praktyce – gliny są słabo przepuszczalne, przez co często wykorzystuje się je np. do uszczelniania wałów przeciwpowodziowych czy budowy zbiorników wodnych. W normie PN-EN ISO 14688-1 wyraźnie wskazano, że gliny składają się głównie z frakcji iłowej, pyłowej i niewielkiej piaskowej, a właśnie tak wygląda rozkład tej krzywej przesiewowej. Moim zdaniem często zapomina się o tym, jak duży wpływ na parametry nośności czy podatność na zmiany objętości mają frakcje drobne — one decydują o plastyczności i wrażliwości na wodę. Praktyka inżynierska pokazuje, że jeśli w projekcie pojawia się ziemia o takiej granulacji, to bardzo dokładnie trzeba sprawdzić jej właściwości wodno-mechaniczne. Przy analizie wykresu granulometrycznego zawsze zwracaj uwagę nie tylko na punkty charakterystyczne, ale i na ogólny przebieg krzywej, bo pozwala to od razu wykluczyć grunty szorstkie, jak żwir, oraz zbyt drobne, jak ił. Z mojego doświadczenia wynika, że taka analiza przydaje się choćby przy wyborze gruntu pod fundamenty – glina często wymaga dodatkowych badań laboratoryjnych, a czasem nawet wymiany w podłożu.