Szerokość jezdni drogi, której przekrój normalny na łuku poziomym przedstawiono na rysunku, wynosi

Jeżeli chodzi o szerokość jezdni, to kluczowe jest właściwe rozróżnienie między jezdnią, a całością pasa drogowego. Na rysunku widać wyraźnie, że jezdnia składa się z dwóch segmentów po 3,00 m, łącznie daje nam to właśnie 6,00 m. Pozostałe elementy widoczne na przekroju – pobocza o szerokości 1,00 m oraz opaska 0,50 m – nie wchodzą w skład szerokości jezdni, a są tylko dodatkowymi pasami bezpieczeństwa, które pełnią inne funkcje, jak np. odprowadzanie wody czy miejsce dla pieszych albo rowerzystów, zależnie od projektu. Z mojego doświadczenia wynika, że w praktyce projektowej bardzo często myli się szerokość całkowitą korony drogi z szerokością jezdni – to częsty błąd u osób, które dopiero zaczynają przygodę z infrastrukturą drogową. W polskich przepisach, np. w WT dla dróg publicznych, podkreśla się, że szerokość jezdni dla dróg dwupasmowych lokalnych czy zbiorczych powinna wynosić właśnie 6 metrów: po 3 metry na każdy pas ruchu. To jest absolutne minimum, które pozwala na bezpieczny ruch dwóch pojazdów w przeciwnych kierunkach. Takie rozwiązania zapewniają płynność ruchu i bezpieczeństwo, a przy łukach poziomych, jak na rysunku, taka szerokość pozwala też na odpowiednie ustawienie pojazdów względem osi łuku i minimalizuje ryzyko kolizji. Generalnie, zawsze warto dokładnie analizować przekroje normalne i czytać rysunki ze zrozumieniem – to oszczędza mnóstwo problemów przy późniejszej realizacji projektu.