Przedstawiona na ilustracji kineta studzienki kanalizacyjnej może być zastosowana przy połączeniach rurociągów przedstawionych na schemacie

Kineta pokazana na ilustracji to typowa kineta przelotowa z trzema wlotami bocznymi, stosowana głównie przy łączeniu kilku rurociągów w jednym punkcie, gdzie jeden kierunek traktujemy jako główny przepływ, a pozostałe – jako boczne dopływy. W przypadku schematu 2 mamy właśnie taką sytuację – dwa rurociągi boczne (dopływy) oraz główny przelot. To rozwiązanie pozwala zachować odpowiednie warunki hydrauliczne wewnątrz studzienki, unikać zawirowań i co najważniejsze – umożliwia prawidłowe prowadzenie ścieków z kilku kierunków bez ryzyka cofek czy lokalnych spiętrzeń. Takie kinetki są zgodne z wytycznymi norm PN-EN 13598 i PN-EN 476, gdzie zaleca się, żeby dopływy boczne były pod kątem nie większym niż 90 stopni względem głównego kierunku odpływu. Z praktyki wiem, że wybór odpowiedniej kinety do układu rur ma olbrzymi wpływ na późniejszą eksploatację sieci – dobrze dobrana kineta minimalizuje ryzyko osadzania się zanieczyszczeń i pozwala na łatwiejszą inspekcję oraz czyszczenie. Takie rozwiązanie najczęściej stosuje się w sieciach kanalizacyjnych na osiedlach czy przy drogach zbiorczych, gdzie kilka gałęzi kanalizacji schodzi się do jednej studzienki. Zwróć jeszcze uwagę, że takie kinetki ułatwiają montaż, bo jest jasny podział na kierunek główny i boczne - nie trzeba kombinować z nietypowymi złączkami, co bardzo doceniają monterzy w terenie.