Na ilustracji przedstawiono drogę o nawierzchni

Droga pokazana na zdjęciu ma typową nawierzchnię żwirową. To rozwiązanie jest bardzo często stosowane na terenach wiejskich, w lasach, na dojazdach do pól oraz tam, gdzie ruch pojazdów nie jest zbyt intensywny. Taka nawierzchnia powstaje przez wysypanie i odpowiednie zagęszczenie warstwy żwiru o różnej granulacji. Z mojego doświadczenia wynika, że żwir daje dobrą przepuszczalność wody, przez co na tej drodze nie tworzą się głębokie kałuże jak na glinie, a przy tym nie jest tak twardy i równy jak asfalt czy beton. W praktyce takie drogi wymagają regularnego równania i uzupełniania materiału, bo po większych opadach czy intensywnym użytkowaniu pojawiają się koleiny i ubytki. Stosowanie żwiru jako nawierzchni jest zgodne z normami branżowymi, zwłaszcza tam gdzie nie ma konieczności dużej wytrzymałości i trwałości. Moim zdaniem, warto wiedzieć, że tego typu rozwiązania są o wiele tańsze i szybsze w wykonaniu niż budowa dróg asfaltowych czy betonowych, a przy tym umożliwiają szybki dostęp do terenów oddalonych od głównych arterii. Widziałem już wiele takich dróg i wiem, że ich charakterystyczny luźny i niejednolity wygląd jest łatwy do rozpoznania.